شعر((خط های ناپیدا))

Smile y face

{سوره ی همزه}

((خط های ناپیدا))

وای،برمیخی که می کوبد زبان عیب جو،

بر دل پر درد و زخم،مردمان نیک خو،

وای بر تحقیر و طعنه، در نگاهش،

وای بر توهین و اخم گاه گاهش،

بوی دنیا می چکد از خنده هایش،

کوهی از ثروت شده پشت وپناهش،

حطمه گشته به پا،بهر سزایش،

آتشی که بشکند او را، خدایش،

و نمی دانی که اینها از کجاست؟!

از نگاه تلخ و حرف ناسزاست،

در میان میخ و کاخ آتشین،

جاودان باشد عذاب واپسین،

کوه ثروت، میخ ذلت، شد عیان،

آتش قهر خدا تا عمق جان.

/ 0 نظر / 21 بازدید